*hummōną
Runic: ᚺᚢᛗᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈxum.mɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to hum
Etymology
Inherited from Proto-Indo-European *km̥H-néh₂-ti, probably onomatopoeic from a root *kemH- (‘to hum’). Cognate with Lithuanian ki̇̀mti (‘wheeze, become hoarse’), kimùs (‘hoarse’), Proto-Slavic *čьmèľь (‘bumblebee’), *komãrъ (‘mosquito’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hummō | hummǭ | – |
| 2nd singular | hummōsi | hummōs | hummō |
| 3rd singular | hummōþi | hummō | hummōþau |
| 1st dual | hummōs | hummōw | – |
| 2nd dual | hummōþiz | hummōþiz | hummōþiz |
| 1st plural | hummōmaz | hummōm | – |
| 2nd plural | hummōþ | hummōþ | hummōþ |
| 3rd plural | hummōnþi | hummōn | hummōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hummōi | – |
| 2nd singular | hummōsai | hummōsau |
| 3rd singular | hummōþai | hummōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hummōnþai | hummōnþau |
| 2nd plural | hummōnþai | hummōnþau |
| 3rd plural | hummōnþai | hummōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hummōdǭ | hummōdēdį̄ |
| 2nd singular | hummōdēz | hummōdēdīz |
| 3rd singular | hummōdē | hummōdēdī |
| 1st dual | hummōdēdū | hummōdēdīw |
| 2nd dual | hummōdēdudiz | hummōdēdīdiz |
| 1st plural | hummōdēdum | hummōdēdīm |
| 2nd plural | hummōdēdud | hummōdēdīd |
| 3rd plural | hummōdēdun | hummōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hummōną | hummōndz | hummōdaz |
Descendants
-
*hummōn (Proto-West Germanic)
- hommelen, hommen (Dutch)
-
*hummōn (Proto-West Germanic)
-
hummen (Middle High German)
- hummen, hummeln (German)
-
hummen (Middle High German)
-
*hummōn (Proto-West Germanic)
-
hummen (Old English)
-
hummen (Middle English)
- hum (English)
-
hummen (Middle English)
-
hummen (Old English)
- humre (Norwegian)