*irzijaną

Runic: ᛁᚱᛉᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈir.zi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to delude, mislead

Etymology

From *irzijaz (‘bewildered; erring’) + *-janą (‘factitive suffix’). Cognate with Latin errō (‘to wander, roam, stray, lose one's way’) and Lithuanian įširsti (‘to become angry, fly into passion’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularirzijōirzijaų–
2nd singularirzīsiirzijaisirzī
3rd singularirzīþiirzijaiirzijaþau
1st dualirzijōsirzijaiw–
2nd dualirzijaþizirzijaiþizirzijaþiz
1st pluralirzijamazirzijaim–
2nd pluralirzīþirzijaiþirzīþ
3rd pluralirzijanþiirzijainirzijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularirzijai–
2nd singularirzijasaiirzijaisau
3rd singularirzijaþaiirzijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralirzijanþaiirzijainþau
2nd pluralirzijanþaiirzijainþau
3rd pluralirzijanþaiirzijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularirzidǭirzidēdį̄
2nd singularirzidēzirzidēdīz
3rd singularirzidēirzidēdī
1st dualirzidēdūirzidēdīw
2nd dualirzidēdudizirzidēdīdiz
1st pluralirzidēdumirzidēdīm
2nd pluralirzidēdudirzidēdīd
3rd pluralirzidēdunirzidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
irzijaną irzijandz irzidaz

Find a form

Descendants

  • *irʀijan (Proto-West Germanic)
    • irrian, irrean (Old Saxon)
  • *irʀijan (Proto-West Germanic)
    • irren (Old Dutch)
      • erren (Middle Dutch)
  • *irʀijan (Proto-West Germanic)
    • irren (Old High German)
      • irren (Middle High German)
        • iren (Luxembourgish)
  • *irʀijan (Proto-West Germanic)
    • irren (Old High German)
      • irren (Middle High German)
        • irren (German)
          • irra (Swedish)
  • 𐌰𐌹𐍂𐌶𐌾𐌰𐌽 (airzjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary