*kanipaz

Runic: ᚲᚨᚾᛁᛈᚨᛉ Pronunciation: /ˈkɑ.ni.pɑz/

noun · masculine · a-stem

Meanings

hair on the chin or cheek, beard, whiskers, moustache

Etymology

From Proto-Indo-European *ǵénus (‘jaw’). Cognate with Latin gena (‘cheek’), Welsh gen (‘cheek, chin’), Ancient Greek γενειάς (geneiás) (geneiás, ‘beard, chin’).

Declension

CaseSingularPlural
Nom.kanipazkanipōz, kanipōs
Acc.kanipąkanipanz
Gen.kanipas, kanipiskanipǫ̂
Dat.kanipaikanipamaz
Inst.kanipōkanipamiz
Voc.kanipkanipōz, kanipōs

Find a form

Descendants

  • *kanip (Proto-West Germanic)
    • kanep, kenep, knap, knep (Old Frisian)
  • *kanip (Proto-West Germanic)
    • cenep (Old English)
      • kempe (Middle English)
        • kemp (English)
  • kanpr (Old Norse)
    • kampur (Faroese)
    • kampur (Icelandic)
    • kamp, kamphår (Swedish)
  • kanpr (Old Norse)
    • *camp, camp (Middle English)
      • camp (English)
      • camp (Scots)
  • kampr (Old Norse)
    • kampur (Faroese)
    • kampur (Icelandic)
    • kamp, kamphår (Swedish)
  • kampr (Old Norse)
    • *camp, camp (Middle English)
      • camp (English)
      • camp (Scots)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary