*kannijaną

Runic: ᚲᚨᚾᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkɑn.ni.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to make known

Etymology

From *kunnaną (‘to know’) + *-janą (‘causative suffix’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularkannijōkannijaų–
2nd singularkannīsikannijaiskannī
3rd singularkannīþikannijaikannijaþau
1st dualkannijōskannijaiw–
2nd dualkannijaþizkannijaiþizkannijaþiz
1st pluralkannijamazkannijaim–
2nd pluralkannīþkannijaiþkannīþ
3rd pluralkannijanþikannijainkannijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkannijai–
2nd singularkannijasaikannijaisau
3rd singularkannijaþaikannijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralkannijanþaikannijainþau
2nd pluralkannijanþaikannijainþau
3rd pluralkannijanþaikannijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkannidǭkannidēdį̄
2nd singularkannidēzkannidēdīz
3rd singularkannidēkannidēdī
1st dualkannidēdūkannidēdīw
2nd dualkannidēdudizkannidēdīdiz
1st pluralkannidēdumkannidēdīm
2nd pluralkannidēdudkannidēdīd
3rd pluralkannidēdunkannidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
kannijaną kannijandz kannidaz

Find a form

Descendants

  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • kennen (Old Dutch)
      • kennen (Middle Dutch)
        • kènne, kinne (Limburgish)
  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • kennen (Old Dutch)
      • kennen (Middle Dutch)
        • kennen (Dutch)
          • ken (Afrikaans)
          • ken (Negerhollands)
  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • cennan (Old English)
      • kennen, kenin (Middle English)
        • ken (English)
        • ken (Scots)
        • ee-kent (Yola)
  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • kenna (Old Frisian)
      • kenne (West Frisian)
  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • *kennen (Old High German)
      • kennen (Middle High German)
        • kenne (Alemannic German)
        • kenna (Bavarian)
        • kenne (Central Franconian)
        • kennen (German)
        • kennen (Luxembourgish)
        • kenne (Pennsylvania German)
        • kenna (Vilamovian)
        • קענען (kenen) (Yiddish)
  • *kannijan (Proto-West Germanic)
    • kennian (Old Saxon)
      • kennen (Low German)
  • kenna (Old Norse)
    • kenna (Elfdalian)
    • kenna (Faroese)
    • känne (Gutnish)
    • kenna (Icelandic)
    • kenna (Norn)
  • kenna (Old Norse)
    • kjenna (Norwegian Nynorsk)
      • kjenne (Norwegian Bokmål)
  • kenna (Old Norse)
    • kænnæ (Old Danish)
      • kende (Danish)
      • kænða (Scanian)
  • kenna (Old Norse)
    • kænna (Old Swedish)
      • känna (Swedish)
  • 𐌺𐌰𐌽𐌽𐌾𐌰𐌽 (kannjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary