*kawjaną

Runic: ᚲᚨᚹᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈkɑw.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to call; name

Etymology

From Proto-Indo-European *gewH- (‘to call, cry out’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularkawjōkawjaų–
2nd singularkawisikawjaiskawi
3rd singularkawiþikawjaikawjaþau
1st dualkawjōskawjaiw–
2nd dualkawjaþizkawjaiþizkawjaþiz
1st pluralkawjamazkawjaim–
2nd pluralkawiþkawjaiþkawiþ
3rd pluralkawjanþikawjainkawjanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkawjai–
2nd singularkawjasaikawjaisau
3rd singularkawjaþaikawjaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralkawjanþaikawjainþau
2nd pluralkawjanþaikawjainþau
3rd pluralkawjanþaikawjainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkawidǭkawidēdį̄
2nd singularkawidēzkawidēdīz
3rd singularkawidēkawidēdī
1st dualkawidēdūkawidēdīw
2nd dualkawidēdudizkawidēdīdiz
1st pluralkawidēdumkawidēdīm
2nd pluralkawidēdudkawidēdīd
3rd pluralkawidēdunkawidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
kawjaną kawjandz kawidaz

Find a form

Descendants

  • *kauwjan (Proto-West Germanic)
    • ċīeġan (Old English)
      • ġeċīeġan (Old English)
        • ȝeciȝen, icheien (Middle English)
  • *kauwjan (Proto-West Germanic)
    • *kewen (Old High German)
      • gikewen (Old High German)
  • *kauka (Old Norse)
    • kauke (Jamtish)
    • kauka (Norwegian)
  • *kaukōną (Old Norse)
    • kauke (Jamtish)
    • kauka (Norwegian)
  • *kaibait'ak (Proto-Finnic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary