*kinþą
Runic: ᚲᛁᚾᚦᚨ Pronunciation: /ˈkin.θɑ̃/noun · neuter · a-stem
Meanings
child
Etymology
From Pre-Germanic *ǵénh₁tom, from Proto-Indo-European *ǵenh₁- (‘to bear, give birth’).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | kinþą | kinþō |
| Acc. | kinþą | kinþō |
| Gen. | kinþas, kinþis | kinþǫ̂ |
| Dat. | kinþai | kinþamaz |
| Inst. | kinþō | kinþamiz |
| Voc. | kinþą | kinþō |
Descendants
-
*kind (Proto-West Germanic)
- kind (Old Frisian)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind, kint (Old Dutch)
-
kint (Middle Dutch)
- kindj (Limburgish)
-
kint (Middle Dutch)
-
kind, kint (Old Dutch)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind, kint (Old Dutch)
-
kint (Middle Dutch)
-
kind (Dutch)
- kind (Afrikaans)
- känt (Jersey Dutch)
- kind, kint, kin, ken (Negerhollands)
- kente, kinte (Skepi Creole Dutch)
-
kind (Dutch)
-
kint (Middle Dutch)
-
kind, kint (Old Dutch)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind, kint, chind, chint (Old High German)
-
kind, kint (Middle High German)
- Chind (Alemannic German)
- ? (Bavarian)
- Kend, Kenk (Central Franconian)
- ? (East Central German)
- Kind, Kend, Keend, Kenn, Kinn (Rhine Franconian)
- קינד (kind) (Yiddish)
-
kind, kint (Middle High German)
-
kind, kint, chind, chint (Old High German)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind, kint, chind, chint (Old High German)
-
kind, kint (Middle High German)
-
Kind (German)
- citto (Italian)
-
Kind (German)
-
kind, kint (Middle High German)
-
kind, kint, chind, chint (Old High German)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind (Old Saxon)
-
kint (Middle Low German)
-
Kind (Low German)
- kind, kiend, keend (Dutch Low Saxon)
- Kind (German Low German)
-
Kind (Low German)
-
kint (Middle Low German)
-
kind (Old Saxon)
-
*kind (Proto-West Germanic)
-
kind (Old Saxon)
-
kint (Middle Low German)
-
kind (Old Frisian)
- kyn (West Frisian)
-
kind (Old Frisian)
-
kint (Middle Low German)
-
kind (Old Saxon)
-
*𐌺𐌹𐌽𐌳 (*kind) (Gothic)
- Cendamirus, Censindus, Cindaswinth, Cintila (Old High German)