*kippōną¹

Runic: ᚲᛁᛈᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈkip.pɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to (make) stumble, fall over, tip over

Etymology

A zero grade iterative formation to an unattested strong verb *kīpaną, whence also *kaipaz (‘tholepin’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularkippōkippǭ–
2nd singularkippōsikippōskippō
3rd singularkippōþikippōkippōþau
1st dualkippōskippōw–
2nd dualkippōþizkippōþizkippōþiz
1st pluralkippōmazkippōm–
2nd pluralkippōþkippōþkippōþ
3rd pluralkippōnþikippōnkippōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkippōi–
2nd singularkippōsaikippōsau
3rd singularkippōþaikippōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralkippōnþaikippōnþau
2nd pluralkippōnþaikippōnþau
3rd pluralkippōnþaikippōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularkippōdǭkippōdēdį̄
2nd singularkippōdēzkippōdēdīz
3rd singularkippōdēkippōdēdī
1st dualkippōdēdūkippōdēdīw
2nd dualkippōdēdudizkippōdēdīdiz
1st pluralkippōdēdumkippōdēdīm
2nd pluralkippōdēdudkippōdēdīd
3rd pluralkippōdēdunkippōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
kippōną kippōndz kippōdaz

Find a form

Descendants

  • *kippōn (Proto-West Germanic)
    • *kippōn (Old High German)
      • kippen (Middle High German)
        • kippen (German)
          • kippen, kiepen (Dutch)
          • kippe, kipe, kypje (West Frisian)
  • *kippōn (Proto-West Germanic)
    • *kippōn (Old Saxon)
      • kippen (Middle Low German)
        • kippen (German Low German)
        • kip (Scots)
  • *kippa (Old Norse)
    • tjippas (Elfdalian)
    • kippa (Faroese)
    • kippa (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary