*maitaną

Runic: ᛗᚨᛁᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈmɑi̯.tɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 7a

Meanings

  1. to cut, hew
  2. to cut off, sever

Etymology

Traditinally derived from Proto-Indo-European *mey- (‘small’) or *meh₂y- (‘to cut’) (compare Proto-Celtic *mailos (‘bald’)).

However, in view of the likely causative *maidijaną (‘to hurt’) (see there for further origin), Kroonen assumes the original form of this verb was *maiþaną, from Pre-Germanic *moitH-, with contamination from the related *mittōną (‘to cut’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularmaitōmaitaų–
2nd singularmaitizimaitaizmait
3rd singularmaitidimaitaimaitadau
1st dualmaitōzmaitaiw–
2nd dualmaitadizmaitaidizmaitadiz
1st pluralmaitamazmaitaim–
2nd pluralmaitidmaitaidmaitid
3rd pluralmaitandimaitainmaitandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmaitai–
2nd singularmaitazaimaitaizau
3rd singularmaitadaimaitaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralmaitandaimaitaindau
2nd pluralmaitandaimaitaindau
3rd pluralmaitandaimaitaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularmemaitmemaitį̄
2nd singularmemaistmemaitīz
3rd singularmemaitmemaitī
1st dualmemaitūmemaitīw
2nd dualmemaitudizmemaitīdiz
1st pluralmemaitummemaitīm
2nd pluralmemaitudmemaitīd
3rd pluralmemaitunmemaitīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
maitaną maitandz maitanaz

Find a form

Descendants

  • *maitan (Proto-West Germanic)
    • mǣded, mǣdd, ġemǣded, ġemǣdd (Old English)
      • madd, medd, mad, med (Middle English)
        • mad, (Scots: madde, mad (English)
  • *maitan (Proto-West Germanic)
    • meizan (Old High German)
      • meizen (Middle High German)
  • meita (Old Norse)
    • meda (Danish)
    • meita (Icelandic)
    • meita (Norwegian)
    • meta (Swedish)
  • 𐌼𐌰𐌹𐍄𐌰𐌽 (maitan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary