*rīhaną
Runic: ᚱᛁᚺᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈriː.xɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
to line up, to string together
Etymology
Possibly from Proto-Indo-European *h₁reyḱ- (‘to break, scratch’), whence also Ancient Greek ἐρείκω (ereíkō) (ereíkō, ‘to rend, bruise, pound’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | rīhō | rīhaų | – |
| 2nd singular | rīhizi | rīhaiz | rīh |
| 3rd singular | rīhidi | rīhai | rīhadau |
| 1st dual | rīhōz | rīhaiw | – |
| 2nd dual | rīhadiz | rīhaidiz | rīhadiz |
| 1st plural | rīhamaz | rīhaim | – |
| 2nd plural | rīhid | rīhaid | rīhid |
| 3rd plural | rīhandi | rīhain | rīhandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | rīhai | – |
| 2nd singular | rīhazai | rīhaizau |
| 3rd singular | rīhadai | rīhaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | rīhandai | rīhaindau |
| 2nd plural | rīhandai | rīhaindau |
| 3rd plural | rīhandai | rīhaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | raih | rigį̄ |
| 2nd singular | raiht | rigīz |
| 3rd singular | raih | rigī |
| 1st dual | rigū | rigīw |
| 2nd dual | rigudiz | rigīdiz |
| 1st plural | rigum | rigīm |
| 2nd plural | rigud | rigīd |
| 3rd plural | rigun | rigīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| rīhaną | rīhandz | riganaz |
Descendants
-
*rīhan (Proto-West Germanic)
-
*rīan (Old Dutch)
-
rien, rigen (Middle Dutch)
-
rijgen (Dutch)
- ryg (Afrikaans)
-
rijgen (Dutch)
-
rien, rigen (Middle Dutch)
-
*rīan (Old Dutch)
-
*rīhan (Proto-West Germanic)
-
*rīa (Old Frisian)
- riuwe (West Frisian)
-
*rīa (Old Frisian)
-
*rīhan (Proto-West Germanic)
-
*rīhan (Old High German)
-
rīhen (Middle High German)
- reihen (German)
-
rīhen (Middle High German)
-
*rīhan (Old High German)
-
*rīhan (Proto-West Germanic)
-
*rīhan (Old Saxon)
- rīhen (Middle Low German)
-
*rīhan (Old Saxon)