*rīmaną

Runic: ᚱᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈriː.mɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to count, enumerate

Etymology

From Proto-Indo-European *h₂rey- (‘to customise, regulate, order, count, add’). Cognate with Latin reor (‘calculate, count, reckon, think’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularrīmōrīmaų–
2nd singularrīmizirīmaizrīm
3rd singularrīmidirīmairīmadau
1st dualrīmōzrīmaiw–
2nd dualrīmadizrīmaidizrīmadiz
1st pluralrīmamazrīmaim–
2nd pluralrīmidrīmaidrīmid
3rd pluralrīmandirīmainrīmandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularrīmai–
2nd singularrīmazairīmaizau
3rd singularrīmadairīmaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralrīmandairīmaindau
2nd pluralrīmandairīmaindau
3rd pluralrīmandairīmaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularraimrimį̄
2nd singularraimtrimīz
3rd singularraimrimī
1st dualrimūrimīw
2nd dualrimudizrimīdiz
1st pluralrimumrimīm
2nd pluralrimudrimīd
3rd pluralrimunrimīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
rīmaną rīmandz rimanaz

Find a form

Descendants

  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • *rīman (Old Dutch)
      • rimen (Middle Dutch)
        • rijmen (Dutch)
  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • rīman (Old English)
      • rimen (Middle English)
        • rime, rhyme (English)
        • rime, rhyme (Scots)
  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • *rīma (Old Frisian)
      • riemje (Saterland Frisian)
      • rime, rymje (West Frisian)
  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • *rīman (Old High German)
      • reimen (Middle High German)
        • reimen (German)
        • reimen (Luxembourgish)
  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • *rīman (Old Saxon)
      • rîmen (Middle Low German)
        • riemen (German Low German)
  • *rīman (Proto-West Germanic)
    • *rīmāre (Vulgar Latin)
      • rimer (Old French)
        • rimer (Middle French)
          • rimer (French)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary