*skaþjaną

Runic: ᛊᚲᚨᚦᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskɑθ.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to mar; damage
  2. to injure; hurt

Etymology

From Pre-Germanic *skh₁tH-ye-ti, perhaps from a Proto-Indo-European *(s)keh₁t- (‘damage, harm’). See *skaþô (‘damage’) for more cognates.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularskaþjōskaþjaų–
2nd singularskaþisiskaþjaisskaþi
3rd singularskaþiþiskaþjaiskaþjaþau
1st dualskaþjōsskaþjaiw–
2nd dualskaþjaþizskaþjaiþizskaþjaþiz
1st pluralskaþjamazskaþjaim–
2nd pluralskaþiþskaþjaiþskaþiþ
3rd pluralskaþjanþiskaþjainskaþjanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskaþjai–
2nd singularskaþjasaiskaþjaisau
3rd singularskaþjaþaiskaþjaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralskaþjanþaiskaþjainþau
2nd pluralskaþjanþaiskaþjainþau
3rd pluralskaþjanþaiskaþjainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskōdskōdį̄
2nd singularskōstskōdīz
3rd singularskōdskōdī
1st dualskōdūskōdīw
2nd dualskōdudizskōdīdiz
1st pluralskōdumskōdīm
2nd pluralskōdudskōdīd
3rd pluralskōdunskōdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
skaþjaną skaþjandz skadanaz

Find a form

Descendants

  • *skaþþjan (Proto-West Germanic)
    • sċeþþan, sċieþþan (Old English)
      • sceþþen (Middle English)
  • skeðja (Old Norse)
    • uskadt (Danish)
    • skeðja (Icelandic)
    • oskadd (Swedish)
  • skeðja (Old Norse)
    • ? (Norwegian)
      • skade (Norwegian Bokmål)
      • skade, ska, skada (Norwegian Nynorsk)
  • 𐍃𐌺𐌰𐌸𐌾𐌰𐌽 (skaþjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary