*skellaną

Runic: ᛊᚲᛖᛚᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskel.lɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

to sound, clatter, ring

Etymology

From Proto-Indo-European *(s)kel-, probably from Proto-Indo-European *kelh₁- (‘to call, to shout, to sound’) with a s-mobile.

Cognate with Latvian skaļš (‘loud; noisy’) and Russian скули́ть (skulítʹ, ‘to whine’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularskellōskellaų–
2nd singularskilliziskellaizskell
3rd singularskillidiskellaiskelladau
1st dualskellōzskellaiw–
2nd dualskelladizskellaidizskelladiz
1st pluralskellamazskellaim–
2nd pluralskillidskellaidskillid
3rd pluralskellandiskellainskellandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskellai–
2nd singularskellazaiskellaizau
3rd singularskelladaiskellaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralskellandaiskellaindau
2nd pluralskellandaiskellaindau
3rd pluralskellandaiskellaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskallskullį̄
2nd singularskalltskullīz
3rd singularskallskullī
1st dualskullūskullīw
2nd dualskulludizskullīdiz
1st pluralskullumskullīm
2nd pluralskulludskullīd
3rd pluralskullunskullīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
skellaną skellandz skullanaz

Find a form

Descendants

  • *skellan (Proto-West Germanic)
    • scellan, scillan (Old English)
  • *skellan (Proto-West Germanic)
    • skellan (Old Dutch)
      • schellen (Middle Dutch)
        • schellen (Dutch)
  • *skellan (Proto-West Germanic)
    • skellan (Old High German)
      • schellen (Middle High German)
        • schellen (German)
  • *skellan (Proto-West Germanic)
    • *skellan (Old Saxon)
      • schellen (Middle Low German)
  • skjalla (Old Norse)
    • skella (Icelandic)
  • skjalla (Old Norse)
    • ? (Norwegian)
      • skjelle (Norwegian Bokmål)
      • skjella, skjelle (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary