*skukkōną
Runic: ᛊᚲᚢᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈskuk.kɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to shake, move swiftly
Etymology
An unetymological zero-grade iterative to *skakaną (‘to shake’). Due to the frequency of iteratives appearing with zero-grade *-u- and o-grade *-a-, these vowels began to be used to create iteratives to roots where they were unwarranted.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | skukkō | skukkǭ | – |
| 2nd singular | skukkōsi | skukkōs | skukkō |
| 3rd singular | skukkōþi | skukkō | skukkōþau |
| 1st dual | skukkōs | skukkōw | – |
| 2nd dual | skukkōþiz | skukkōþiz | skukkōþiz |
| 1st plural | skukkōmaz | skukkōm | – |
| 2nd plural | skukkōþ | skukkōþ | skukkōþ |
| 3rd plural | skukkōnþi | skukkōn | skukkōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | skukkōi | – |
| 2nd singular | skukkōsai | skukkōsau |
| 3rd singular | skukkōþai | skukkōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | skukkōnþai | skukkōnþau |
| 2nd plural | skukkōnþai | skukkōnþau |
| 3rd plural | skukkōnþai | skukkōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | skukkōdǭ | skukkōdēdį̄ |
| 2nd singular | skukkōdēz | skukkōdēdīz |
| 3rd singular | skukkōdē | skukkōdēdī |
| 1st dual | skukkōdēdū | skukkōdēdīw |
| 2nd dual | skukkōdēdudiz | skukkōdēdīdiz |
| 1st plural | skukkōdēdum | skukkōdēdīm |
| 2nd plural | skukkōdēdud | skukkōdēdīd |
| 3rd plural | skukkōdēdun | skukkōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| skukkōną | skukkōndz | skukkōdaz |
Descendants
-
*skukkōn (Proto-West Germanic)
-
*skokkon (Old Dutch)
-
schocken (Middle Dutch)
-
schokken (Dutch)
- skok (Afrikaans)
-
schokken (Dutch)
-
schocken (Middle Dutch)
-
*skokkon (Old Dutch)
-
*skukkōn (Proto-West Germanic)
-
*skokkon (Old Dutch)
-
schocken (Middle Dutch)
-
chocquer (Middle French)
- shock (English)
- choquer (French)
-
chocquer (Middle French)
-
schocken (Middle Dutch)
-
*skokkon (Old Dutch)
-
*skukkōn (Proto-West Germanic)
-
*sċoccian (Old English)
-
schoggen, shoggen (Middle English)
- shog, shock, jog (English)
-
schoggen, shoggen (Middle English)
-
*sċoccian (Old English)
-
*skukkōn (Proto-West Germanic)
-
*skohhōn (Old High German)
-
schocken (Middle High German)
- schocken (German)
-
schocken (Middle High German)
-
*skohhōn (Old High German)
-
*skukkōn (Proto-West Germanic)
-
*skokkōn, *skoggōn (Old Saxon)
- scokken, schocken, schoggen, schucken (Middle Low German)
-
*skokkōn, *skoggōn (Old Saxon)