*smittōną¹
Runic: ᛊᛗᛁᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈsmit.tɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to strike
Etymology
From Pre-Germanic *smidnéh₂-, a zero-grade iterative to *smītaną (‘to strike’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | smittō | smittǭ | – |
| 2nd singular | smittōsi | smittōs | smittō |
| 3rd singular | smittōþi | smittō | smittōþau |
| 1st dual | smittōs | smittōw | – |
| 2nd dual | smittōþiz | smittōþiz | smittōþiz |
| 1st plural | smittōmaz | smittōm | – |
| 2nd plural | smittōþ | smittōþ | smittōþ |
| 3rd plural | smittōnþi | smittōn | smittōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | smittōi | – |
| 2nd singular | smittōsai | smittōsau |
| 3rd singular | smittōþai | smittōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | smittōnþai | smittōnþau |
| 2nd plural | smittōnþai | smittōnþau |
| 3rd plural | smittōnþai | smittōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | smittōdǭ | smittōdēdį̄ |
| 2nd singular | smittōdēz | smittōdēdīz |
| 3rd singular | smittōdē | smittōdēdī |
| 1st dual | smittōdēdū | smittōdēdīw |
| 2nd dual | smittōdēdudiz | smittōdēdīdiz |
| 1st plural | smittōdēdum | smittōdēdīm |
| 2nd plural | smittōdēdud | smittōdēdīd |
| 3rd plural | smittōdēdun | smittōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| smittōną | smittōndz | smittōdaz |
Descendants
-
*smizzōn (Old High German)
-
smitzen (Middle High German)
- schmitzen (German)
-
smitzen (Middle High German)
-
*smitta (Old Norse)
- smitå (Elfdalian)
- smita (Old Swedish)
-
*smita (Old Norse)
- smitå (Elfdalian)
- smita (Old Swedish)