*splītaną

Runic: ᛊᛈᛚᛁᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈspliː.tɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to split

Etymology

From Proto-Indo-European *(s)pleyd- (‘to split, splice’). Cognate with Middle Irish slis (‘shavings, splinters’). The Indo-European root may be an extension of *(s)pley- (‘to split, splice’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularsplītōsplītaų–
2nd singularsplītizisplītaizsplīt
3rd singularsplītidisplītaisplītadau
1st dualsplītōzsplītaiw–
2nd dualsplītadizsplītaidizsplītadiz
1st pluralsplītamazsplītaim–
2nd pluralsplītidsplītaidsplītid
3rd pluralsplītandisplītainsplītandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsplītai–
2nd singularsplītazaisplītaizau
3rd singularsplītadaisplītaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralsplītandaisplītaindau
2nd pluralsplītandaisplītaindau
3rd pluralsplītandaisplītaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsplaitsplitį̄
2nd singularsplaistsplitīz
3rd singularsplaitsplitī
1st dualsplitūsplitīw
2nd dualsplitudizsplitīdiz
1st pluralsplitumsplitīm
2nd pluralsplitudsplitīd
3rd pluralsplitunsplitīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
splītaną splītandz splitanaz

Find a form

Descendants

  • *splītan (Proto-West Germanic)
    • splītan (Old Dutch)
      • spliten (Middle Dutch)
        • split (English)
        • spliete (Limburgish)
  • *splītan (Proto-West Germanic)
    • splītan (Old Dutch)
      • spliten (Middle Dutch)
        • splijten (Dutch)
          • splyt (Afrikaans)
  • *splītan (Proto-West Germanic)
    • splīta (Old Frisian)
      • spliete (Saterland Frisian)
      • splite (West Frisian)
  • *splītan (Proto-West Germanic)
    • splīzan (Old High German)
      • splīzen (Middle High German)
        • spleißen (German)
  • *splītan (Proto-West Germanic)
    • *splītan (Old Saxon)
      • splîten (Middle Low German)
        • splieten (Low German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary