*spīkō

Runic: ᛊᛈᛁᚲᛟ Pronunciation: /ˈspiː.kɔː/

noun · feminine · ō-stem

Meanings

a large nail, spike

Etymology

The word seems to derive from Proto-Indo-European *speyg-, a *g-extension of *spey- (‘long, sharp’); Orel notes similarities to Latin spīcus (‘pin’);.

Declension

CaseSingularPlural
Nom.spīkōspīkôz
Acc.spīkǭspīkōz
Gen.spīkōzspīkǫ̂
Dat.spīkōispīkōmaz
Inst.spīkōspīkōmiz
Voc.spīkōspīkôz

Find a form

Descendants

  • *spīku (Proto-West Germanic)
    • *spīka (Old Dutch)
      • *spike, *spijk (Middle Dutch)
        • spijk (Dutch)
  • *spīku (Proto-West Germanic)
    • *spīking (Proto-West Germanic)
      • *spīking (Old Dutch)
        • spikinc (Middle Dutch)
          • spijking (Dutch)
  • *spīku (Proto-West Germanic)
    • *spīking (Proto-West Germanic)
      • spīcing (Old English)
        • spikyng, spykyng (Middle English)
          • spiking (English)
          • spyking, spikyn (Scots)
  • spík (Old Norse)
    • spig (Danish)
    • spík (Icelandic)
  • spík (Old Norse)
    • spike, spyk (Middle English)
      • spike (English)
      • spíce (Irish)
      • spike (Scots)
      • spìc (Scottish Gaelic)
  • spík (Old Norse)
    • spīk (Old Swedish)
      • spik (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary