*stundōną

Runic: ᛊᛏᚢᚾᛞᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈstun.dɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to start, initiate
  2. to strive
  3. to pause, tarry

Etymology

From *stundō (‘point in time’) + *-ōną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularstundōstundǭ–
2nd singularstundōsistundōsstundō
3rd singularstundōþistundōstundōþau
1st dualstundōsstundōw–
2nd dualstundōþizstundōþizstundōþiz
1st pluralstundōmazstundōm–
2nd pluralstundōþstundōþstundōþ
3rd pluralstundōnþistundōnstundōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstundōi–
2nd singularstundōsaistundōsau
3rd singularstundōþaistundōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralstundōnþaistundōnþau
2nd pluralstundōnþaistundōnþau
3rd pluralstundōnþaistundōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstundōdǭstundōdēdį̄
2nd singularstundōdēzstundōdēdīz
3rd singularstundōdēstundōdēdī
1st dualstundōdēdūstundōdēdīw
2nd dualstundōdēdudizstundōdēdīdiz
1st pluralstundōdēdumstundōdēdīm
2nd pluralstundōdēdudstundōdēdīd
3rd pluralstundōdēdunstundōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
stundōną stundōndz stundōdaz

Find a form

Descendants

  • *stundōn (Proto-West Germanic)
    • *stundian (Old English)
      • āstundian (Old English)
  • *stundōn (Proto-West Germanic)
    • *stundian (Old English)
      • stounden, stunden (Middle English)
        • stound (English)
  • *stundōn (Proto-West Germanic)
    • *stundōn (Old High German)
      • stunden (Middle High German)
        • stunden (German)
  • *stundōn (Proto-West Germanic)
    • *stundōn (Old Saxon)
      • stunden (Middle Low German)
  • stunda (Old Norse)
    • stunde (Danish)
    • stunda (Faroese)
    • stunda (Icelandic)
    • stunda (Swedish)
  • stunda (Old Norse)
    • ? (Norwegian)
      • stunde (Norwegian Bokmål)
      • stunde, stunda (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary