*swībaną

Runic: ᛊᚹᛁᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈswiː.βɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

  1. to revolve; move around; sway; stray
  2. to sweep
  3. to finish

Etymology

From Proto-Indo-European *kswéybʰ-e-ti, thematic root present of *ksweybʰ- (‘to move swiftly, swing, whip’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularswībōswībaų–
2nd singularswībiziswībaizswīb
3rd singularswībidiswībaiswībadau
1st dualswībōzswībaiw–
2nd dualswībadizswībaidizswībadiz
1st pluralswībamazswībaim–
2nd pluralswībidswībaidswībid
3rd pluralswībandiswībainswībandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswībai–
2nd singularswībazaiswībaizau
3rd singularswībadaiswībaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralswībandaiswībaindau
2nd pluralswībandaiswībaindau
3rd pluralswībandaiswībaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswaibswibį̄
2nd singularswaiftswibīz
3rd singularswaibswibī
1st dualswibūswibīw
2nd dualswibudizswibīdiz
1st pluralswibumswibīm
2nd pluralswibudswibīd
3rd pluralswibunswibīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
swībaną swībandz swibanaz

Find a form

Descendants

  • *swīban (Proto-West Germanic)
    • swīva (Old Frisian)
  • *swīban (Proto-West Germanic)
    • swīfan (Old English)
      • swift (Middle English)
        • swift (English)
  • *swīban (Proto-West Germanic)
    • swīfan (Old English)
      • swyven, swyve, swyfe (Middle English)
        • swive (English)
        • swyfe, swyve (Middle Scots)
  • svífa (Old Norse)
    • svífa (Icelandic)
    • sviva, svive (Norwegian Nynorsk)
    • sväva (Swedish)
  • 𐍃𐍅𐌴𐌹𐌱𐌰𐌽 (sweiban) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary