*twīgą

Runic: ᛏᚹᛁᚷᚨ Pronunciation: /ˈtwiː.ɣɑ̃/

noun · neuter · a-stem

Meanings

  1. branch
  2. twig

Etymology

From Proto-Indo-European *dwigʰon (‘forked branch’), which Orel derives from *dwóh₁ (‘two’), presumably based on the two-forked shape of twigs, though Kroonen adduces no cognates outside of Germanic and leaves the origin open. Compare Old Church Slavonic двигъ (dvigŭ) (dvigŭ, ‘branch’), Albanian degë (‘branch’).

Declension

CaseSingularPlural
Nom.twīgątwīgō
Acc.twīgątwīgō
Gen.twīgas, twīgistwīgǫ̂
Dat.twīgaitwīgamaz
Inst.twīgōtwīgamiz
Voc.twīgątwīgō

Find a form

Descendants

  • twiġ (Old English)
    • twi, twyg, twig, twigge (Middle English)
      • twig (English)
      • twigg, tuigg (Scots)
  • twī (Old English)
    • twi, twyg, twig, twigge (Middle English)
      • twig (English)
      • twigg, tuigg (Scots)
  • twīġa (Old English)
    • twi, twyg, twig, twigge (Middle English)
      • twig (English)
      • twigg, tuigg (Scots)
  • twicg, twigg (Old English)
    • twi, twyg, twig, twigge (Middle English)
      • twig (English)
      • twigg, tuigg (Scots)
  • *twīch (Old Frisian)
    • twiig (North Frisian)
    • Twiech (Saterland Frisian)
    • twiich (West Frisian)
  • *twig (Old Saxon)
    • twîch (Middle Low German)
      • Twieg (German Low German)
  • *twīh (Old Saxon)
    • twîch (Middle Low German)
      • Twieg (German Low German)
  • *twig (Old Dutch)
    • twijch (Middle Dutch)
      • twijg (Dutch)
  • *twīh (Old Dutch)
    • twijch (Middle Dutch)
      • twijg (Dutch)
  • zwīg (Old High German)
    • zwīc, zwī (Middle High German)
      • Zweig (German)
      • Zwäig (Luxembourgish)
      • צווײַג (tsvayg) (Yiddish)
  • zwī (Old High German)
    • zwīc, zwī (Middle High German)
      • Zweig (German)
      • Zwäig (Luxembourgish)
      • צווײַג (tsvayg) (Yiddish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary