*waifirhwijaną
Runic: ᚹᚨᛁᚠᛁᚱᚺᚹᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑi̯.ɸir.xʷi.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
- to howl, to wail
- to lament, to mourn
Etymology
Likely from *wai (‘expression of grief’) + *firhwijaną, the latter verb is not attested in any of the descendants.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | waifirhwijō | waifirhwijaų | – |
| 2nd singular | waifirhwīsi | waifirhwijais | waifirhwī |
| 3rd singular | waifirhwīþi | waifirhwijai | waifirhwijaþau |
| 1st dual | waifirhwijōs | waifirhwijaiw | – |
| 2nd dual | waifirhwijaþiz | waifirhwijaiþiz | waifirhwijaþiz |
| 1st plural | waifirhwijamaz | waifirhwijaim | – |
| 2nd plural | waifirhwīþ | waifirhwijaiþ | waifirhwīþ |
| 3rd plural | waifirhwijanþi | waifirhwijain | waifirhwijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waifirhwijai | – |
| 2nd singular | waifirhwijasai | waifirhwijaisau |
| 3rd singular | waifirhwijaþai | waifirhwijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | waifirhwijanþai | waifirhwijainþau |
| 2nd plural | waifirhwijanþai | waifirhwijainþau |
| 3rd plural | waifirhwijanþai | waifirhwijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waifirhwidǭ | waifirhwidēdį̄ |
| 2nd singular | waifirhwidēz | waifirhwidēdīz |
| 3rd singular | waifirhwidē | waifirhwidēdī |
| 1st dual | waifirhwidēdū | waifirhwidēdīw |
| 2nd dual | waifirhwidēdudiz | waifirhwidēdīdiz |
| 1st plural | waifirhwidēdum | waifirhwidēdīm |
| 2nd plural | waifirhwidēdud | waifirhwidēdīd |
| 3rd plural | waifirhwidēdun | waifirhwidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| waifirhwijaną | waifirhwijandz | waifirhwidaz |
Descendants
-
*waifirhwijan (Proto-West Germanic)
- wēferhen, wēverhen (Old High German)
- 𐍅𐌰𐌹𐍆𐌰𐌹𐍂𐍈𐌾𐌰𐌽 (waifairƕjan) (Gothic)