*waitijaną

Runic: ᚹᚨᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑi̯.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to cause to know, to show

Etymology

From Proto-Indo-European *woydéyeti, causative of *weyd- (‘to see’). Equivalent to *wītaną (‘to know’) + *-janą. Cognate with Sanskrit वेदयति (vedayati) (vedayati, ‘announce’) and Old Irish foídid (‘send’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwaitijōwaitijaų–
2nd singularwaitīsiwaitijaiswaitī
3rd singularwaitīþiwaitijaiwaitijaþau
1st dualwaitijōswaitijaiw–
2nd dualwaitijaþizwaitijaiþizwaitijaþiz
1st pluralwaitijamazwaitijaim–
2nd pluralwaitīþwaitijaiþwaitīþ
3rd pluralwaitijanþiwaitijainwaitijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwaitijai–
2nd singularwaitijasaiwaitijaisau
3rd singularwaitijaþaiwaitijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralwaitijanþaiwaitijainþau
2nd pluralwaitijanþaiwaitijainþau
3rd pluralwaitijanþaiwaitijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwaitidǭwaitidēdį̄
2nd singularwaitidēzwaitidēdīz
3rd singularwaitidēwaitidēdī
1st dualwaitidēdūwaitidēdīw
2nd dualwaitidēdudizwaitidēdīdiz
1st pluralwaitidēdumwaitidēdīm
2nd pluralwaitidēdudwaitidēdīd
3rd pluralwaitidēdunwaitidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
waitijaną waitijandz waitidaz

Find a form

Descendants

  • *waitijan (Proto-West Germanic)
    • wēta (Old Frisian)
    • weizen (Old High German)
  • veita (Old Norse)
    • veita (Faroese)
    • veita (Icelandic)
    • veita (Middle Norwegian)
    • vide, vede (Old Danish)
    • vēta (Old Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary