*waitijaną
Runic: ᚹᚨᛁᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑi̯.ti.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
to cause to know, to show
Etymology
From Proto-Indo-European *woydéyeti, causative of *weyd- (‘to see’). Equivalent to *wītaną (‘to know’) + *-janą. Cognate with Sanskrit वेदयति (vedayati) (vedayati, ‘announce’) and Old Irish foídid (‘send’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | waitijō | waitijaų | – |
| 2nd singular | waitīsi | waitijais | waitī |
| 3rd singular | waitīþi | waitijai | waitijaþau |
| 1st dual | waitijōs | waitijaiw | – |
| 2nd dual | waitijaþiz | waitijaiþiz | waitijaþiz |
| 1st plural | waitijamaz | waitijaim | – |
| 2nd plural | waitīþ | waitijaiþ | waitīþ |
| 3rd plural | waitijanþi | waitijain | waitijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waitijai | – |
| 2nd singular | waitijasai | waitijaisau |
| 3rd singular | waitijaþai | waitijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | waitijanþai | waitijainþau |
| 2nd plural | waitijanþai | waitijainþau |
| 3rd plural | waitijanþai | waitijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waitidǭ | waitidēdį̄ |
| 2nd singular | waitidēz | waitidēdīz |
| 3rd singular | waitidē | waitidēdī |
| 1st dual | waitidēdū | waitidēdīw |
| 2nd dual | waitidēdudiz | waitidēdīdiz |
| 1st plural | waitidēdum | waitidēdīm |
| 2nd plural | waitidēdud | waitidēdīd |
| 3rd plural | waitidēdun | waitidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| waitijaną | waitijandz | waitidaz |
Descendants
-
*waitijan (Proto-West Germanic)
- wēta (Old Frisian)
- weizen (Old High German)
-
veita (Old Norse)
- veita (Faroese)
- veita (Icelandic)
- veita (Middle Norwegian)
- vide, vede (Old Danish)
- vēta (Old Swedish)