*wangaz

Runic: ᚹᚨᚾᚷᚨᛉ Pronunciation: /ˈwɑŋ.ɡɑz/

noun · masculine · a-stem

Meanings

field, meadow, pasture, plain

Etymology

From Proto-Indo-European *wengʰ-, *wenk- (‘to be bent or bowed’), the same source as *wangô (‘cheek’). Compare Old Prussian wangus (‘oak forest’), Albanian vang (‘fallow’), Sanskrit वञ्च् (vañc) (vañc, ‘to move crookedly’).

Declension

CaseSingularPlural
Nom.wangazwangōz, wangōs
Acc.wangąwanganz
Gen.wangas, wangiswangǫ̂
Dat.wangaiwangamaz
Inst.wangōwangamiz
Voc.wangwangōz, wangōs

Find a form

Descendants

  • *wang (Proto-West Germanic)
    • wang (Old High German)
  • *wang (Proto-West Germanic)
    • wang, wong (Old English)
      • wong (Middle English)
        • wong (English)
  • *wang (Proto-West Germanic)
    • wang (Old Saxon)
      • hevanwang (Old Saxon)
  • vangr (Old Norse)
    • vangur (Faroese)
    • vangur (Icelandic)
    • vång (Norn)
    • vang (Norwegian)
  • vangr (Old Norse)
    • vang (Old Danish)
      • vang (Danish)
  • vangr (Old Norse)
    • vanger (Old Swedish)
      • vång (Swedish)
  • 𐍅𐌰𐌲𐌲𐍃 (waggs) (Gothic)
    • fëng, fang (Albanian)
  • *vāŋkē (Proto-Samic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary