*welwaną
Runic: ᚹᛖᛚᚹᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwel.wɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
To rob, plunder
Etymology
From Proto-Indo-European *welh₃- (‘to hit, strike’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | welwō | welwaų | – |
| 2nd singular | wilwizi | welwaiz | welw |
| 3rd singular | wilwidi | welwai | welwadau |
| 1st dual | welwōz | welwaiw | – |
| 2nd dual | welwadiz | welwaidiz | welwadiz |
| 1st plural | welwamaz | welwaim | – |
| 2nd plural | wilwid | welwaid | wilwid |
| 3rd plural | welwandi | welwain | welwandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | welwai | – |
| 2nd singular | welwazai | welwaizau |
| 3rd singular | welwadai | welwaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | welwandai | welwaindau |
| 2nd plural | welwandai | welwaindau |
| 3rd plural | welwandai | welwaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | walw | wulwį̄ |
| 2nd singular | walst | wulwīz |
| 3rd singular | walw | wulwī |
| 1st dual | wulwū | wulwīw |
| 2nd dual | wulwudiz | wulwīdiz |
| 1st plural | wulwum | wulwīm |
| 2nd plural | wulwud | wulwīd |
| 3rd plural | wulwun | wulwīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| welwaną | welwandz | wulwanaz |
Descendants
-
*welwan (Proto-West Germanic)
- welwan, wilwan (Old English)
-
*welwan (Proto-West Germanic)
-
wlemma (Old Frisian)
- wlemmelsa (Old Frisian)
-
wlemma (Old Frisian)
- 𐍅𐌹𐌻𐍅𐌰𐌽 (wilwan) (Gothic)