*wiganą
Runic: ᚹᛁᚷᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwi.ɣɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
to fight, to battle
Etymology
Originally a zero-grade present, from Proto-Indo-European *weyk- (‘to fight’). Related to Latin vincō (‘to conquer’), Old Irish fichid (‘to fight’). Likely related to English weaken (‘make yield’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | wigō | wigaų | – |
| 2nd singular | wigizi | wigaiz | wig |
| 3rd singular | wigidi | wigai | wigadau |
| 1st dual | wigōz | wigaiw | – |
| 2nd dual | wigadiz | wigaidiz | wigadiz |
| 1st plural | wigamaz | wigaim | – |
| 2nd plural | wigid | wigaid | wigid |
| 3rd plural | wigandi | wigain | wigandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wigai | – |
| 2nd singular | wigazai | wigaizau |
| 3rd singular | wigadai | wigaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | wigandai | wigaindau |
| 2nd plural | wigandai | wigaindau |
| 3rd plural | wigandai | wigaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waih | wigį̄ |
| 2nd singular | waiht | wigīz |
| 3rd singular | waih | wigī |
| 1st dual | wigū | wigīw |
| 2nd dual | wigudiz | wigīdiz |
| 1st plural | wigum | wigīm |
| 2nd plural | wigud | wigīd |
| 3rd plural | wigun | wigīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| wiganą | wigandz | wiganaz |
Descendants
-
*wīgan (Proto-West Germanic)
- wīgan (Old English)
- wīgan (Old High German)
-
*wīgan (Proto-West Germanic)
-
*wigan (Old Dutch)
-
wigen (Middle Dutch)
- wijgen (Dutch)
-
wigen (Middle Dutch)
-
*wigan (Old Dutch)
-
viga (Old Norse)
- vega (Icelandic)
- vægha (Old Swedish)
-
vega (Old Norse)
- vega (Icelandic)
- vægha (Old Swedish)
- 𐍅𐌴𐌹𐌷𐌰𐌽 (weihan) (Gothic)
- 𐌰𐌽𐌳𐍅𐌰𐌹𐌷𐌰𐌽𐌳𐍉 (andwaihandō) (Gothic)