*wīkwaną
Runic: ᚹᛁᚲᚹᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwiː.kʷɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
- to yield, cease, fold
- to retreat
Etymology
From Proto-Indo-European *h₃wéyg-we-ti, from *h₃weyg- (‘to start moving; to distance oneself; to bend, wind’). Cognate with Avestan 𐬬𐬀𐬉𐬘𐬀𐬧𐬙 (vaējaṇt) (vaējaṇt, ‘swinging; present participle’), Ancient Greek εἴκω (eíkō) (eíkō, ‘to give way’), οἴγω (oígō, ‘to open’), Tocharian B viśäṃ (‘should stay away; subjunctive’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | wīkwō | wīkwaų | – |
| 2nd singular | wīkwizi | wīkwaiz | wīkw |
| 3rd singular | wīkwidi | wīkwai | wīkwadau |
| 1st dual | wīkwōz | wīkwaiw | – |
| 2nd dual | wīkwadiz | wīkwaidiz | wīkwadiz |
| 1st plural | wīkwamaz | wīkwaim | – |
| 2nd plural | wīkwid | wīkwaid | wīkwid |
| 3rd plural | wīkwandi | wīkwain | wīkwandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wīkwai | – |
| 2nd singular | wīkwazai | wīkwaizau |
| 3rd singular | wīkwadai | wīkwaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | wīkwandai | wīkwaindau |
| 2nd plural | wīkwandai | wīkwaindau |
| 3rd plural | wīkwandai | wīkwaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waikw | wikwį̄ |
| 2nd singular | waiht | wikwīz |
| 3rd singular | waikw | wikwī |
| 1st dual | wikwū | wikwīw |
| 2nd dual | wikwudiz | wikwīdiz |
| 1st plural | wikwum | wikwīm |
| 2nd plural | wikwud | wikwīd |
| 3rd plural | wikwun | wikwīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| wīkwaną | wīkwandz | wikwanaz |
Descendants
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
*wīcan (Old Dutch)
-
wiken (Middle Dutch)
- wieke (Limburgish)
-
wiken (Middle Dutch)
-
*wīcan (Old Dutch)
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
*wīcan (Old Dutch)
-
wiken (Middle Dutch)
-
wijken (Dutch)
- wyk (Afrikaans)
-
wijken (Dutch)
-
wiken (Middle Dutch)
-
*wīcan (Old Dutch)
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
wīcan (Old English)
-
wiken (Middle English)
- wick (English)
- wick (Scots)
-
wiken (Middle English)
-
wīcan (Old English)
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
wīka (Old Frisian)
- wieke (Saterland Frisian)
- wike, wyke (West Frisian)
-
wīka (Old Frisian)
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
wīhhan (Old High German)
-
wīchen (Middle High German)
- baichan (Cimbrian)
- weichen (German)
-
wīchen (Middle High German)
-
wīhhan (Old High German)
-
*wīkwan (Proto-West Germanic)
-
wīkan (Old Saxon)
-
wîken (Middle Low German)
- wieken (German Low German)
-
wîken (Middle Low German)
-
wīkan (Old Saxon)
-
ýkva (Old Norse)
- vige (Danish)
- víkja (Faroese)
- víkja (Icelandic)
- vike (Norwegian Bokmål)
- vike (Norwegian Nynorsk)
-
ýkva (Old Norse)
-
vīka (Old Swedish)
- vika, vik (Swedish)
-
vīka (Old Swedish)
-
víkva (Old Norse)
- vige (Danish)
- víkja (Faroese)
- víkja (Icelandic)
- vike (Norwegian Bokmål)
- vike (Norwegian Nynorsk)
-
víkva (Old Norse)
-
vīka (Old Swedish)
- vika, vik (Swedish)
-
vīka (Old Swedish)
-
víkja (Old Norse)
- vige (Danish)
- víkja (Faroese)
- víkja (Icelandic)
- vike (Norwegian Bokmål)
- vike (Norwegian Nynorsk)
-
víkja (Old Norse)
-
vīka (Old Swedish)
- vika, vik (Swedish)
-
vīka (Old Swedish)