*grunnatjaną

Runic: ᚷᚱᚢᚾᚨᛏᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣrun.nɑt.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to grunt

Etymology

From *grunnōną + *-atjaną, from Proto-Indo-European *gʰrem- (‘to thunder’) or *gʰrun- (‘to shout’), both likely imitative of pigs; compare Latin grunniō (‘to grunt’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulargrunnatjōgrunnatjaų–
2nd singulargrunnatisigrunnatjaisgrunnati
3rd singulargrunnatiþigrunnatjaigrunnatjaþau
1st dualgrunnatjōsgrunnatjaiw–
2nd dualgrunnatjaþizgrunnatjaiþizgrunnatjaþiz
1st pluralgrunnatjamazgrunnatjaim–
2nd pluralgrunnatiþgrunnatjaiþgrunnatiþ
3rd pluralgrunnatjanþigrunnatjaingrunnatjanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargrunnatjai–
2nd singulargrunnatjasaigrunnatjaisau
3rd singulargrunnatjaþaigrunnatjaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralgrunnatjanþaigrunnatjainþau
2nd pluralgrunnatjanþaigrunnatjainþau
3rd pluralgrunnatjanþaigrunnatjainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargrunnastǭgrunnastēdį̄
2nd singulargrunnastēzgrunnastēdīz
3rd singulargrunnastēgrunnastēdī
1st dualgrunnastēdūgrunnastēdīw
2nd dualgrunnastēdudizgrunnastēdīdiz
1st pluralgrunnastēdumgrunnastēdīm
2nd pluralgrunnastēdudgrunnastēdīd
3rd pluralgrunnastēdungrunnastēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
grunnatjaną grunnatjandz grunnatidaz

Find a form

Descendants

  • *grunnattjan (Proto-West Germanic)
    • grunnettan (Old English)
      • grunten, gronte, gronten, grunt, grunte, grunton (Middle English)
        • grunt (English)
        • grunt (Scots)
  • *grunnattjan (Proto-West Germanic)
    • grunnezzen, grunzen (Old High German)
      • grunsen, grünsen (Middle Low German)
  • *grunnattjan (Proto-West Germanic)
    • grunnezzen, grunzen (Old High German)
      • grunzen (Middle High German)
        • grunzen (German)
        • grunzen (Luxembourgish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary