*hinþaną
Runic: ᚺᛁᚾᚦᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxin.θɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
to reach for, obtain, catch
Etymology
Possibly from a Proto-Indo-European *ḱent- (‘to reach, sting’) (alternatively reconstructed as *kent-). While Kroonen adduces no cognates, Orel compares Ancient Greek κεντέω (kentéō) (kentéō, ‘to sting, goad’), which is supported by Beekes; see the Greek for more cognates.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hinþō | hinþaų | – |
| 2nd singular | hinþizi | hinþaiz | hinþ |
| 3rd singular | hinþidi | hinþai | hinþadau |
| 1st dual | hinþōz | hinþaiw | – |
| 2nd dual | hinþadiz | hinþaidiz | hinþadiz |
| 1st plural | hinþamaz | hinþaim | – |
| 2nd plural | hinþid | hinþaid | hinþid |
| 3rd plural | hinþandi | hinþain | hinþandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hinþai | – |
| 2nd singular | hinþazai | hinþaizau |
| 3rd singular | hinþadai | hinþaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hinþandai | hinþaindau |
| 2nd plural | hinþandai | hinþaindau |
| 3rd plural | hinþandai | hinþaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hanþ | hundį̄ |
| 2nd singular | hanst | hundīz |
| 3rd singular | hanþ | hundī |
| 1st dual | hundū | hundīw |
| 2nd dual | hundudiz | hundīdiz |
| 1st plural | hundum | hundīm |
| 2nd plural | hundud | hundīd |
| 3rd plural | hundun | hundīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hinþaną | hinþandz | hundanaz |
Descendants
-
hinna (Old Norse)
- hinde (Danish)
- inna (Elfdalian)
- hinna (Gutnish)
- hinðe (Scanian)
-
hinna (Old Norse)
-
hinna (Old Swedish)
- hinna (Swedish)
-
hinna (Old Swedish)
-
*𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (*hinþan) (Gothic)
- unknown: 𐌿𐍃𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (ushinþan)
-
*𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (*hinþan) (Gothic)
-
unknown: 𐍆𐍂𐌰𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (frahinþan)
- unknown: 𐌼𐌹𐌸𐍆𐍂𐌰𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (miþfrahinþan)
-
unknown: 𐍆𐍂𐌰𐌷𐌹𐌽𐌸𐌰𐌽 (frahinþan)