*sprīþaną

Runic: ᛊᛈᚱᛁᚦᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈspriː.θɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to break up, become scattered

Etymology

From pre-Germanic *spreyt-, of uncertain origin, with no certain cognates outside of Germanic; possibly from Proto-Indo-European *(s)perh₁- (‘to kick’) + *-ey- + *-t-. Variant stem *sprīt- influenced by iterative *spritt-.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularsprīþōsprīþaų–
2nd singularsprīþizisprīþaizsprīþ
3rd singularsprīþidisprīþaisprīþadau
1st dualsprīþōzsprīþaiw–
2nd dualsprīþadizsprīþaidizsprīþadiz
1st pluralsprīþamazsprīþaim–
2nd pluralsprīþidsprīþaidsprīþid
3rd pluralsprīþandisprīþainsprīþandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsprīþai–
2nd singularsprīþazaisprīþaizau
3rd singularsprīþadaisprīþaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralsprīþandaisprīþaindau
2nd pluralsprīþandaisprīþaindau
3rd pluralsprīþandaisprīþaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularspraiþspridį̄
2nd singularspraistspridīz
3rd singularspraiþspridī
1st dualspridūspridīw
2nd dualspridudizspridīdiz
1st pluralspridumspridīm
2nd pluralspridudspridīd
3rd pluralspridunspridīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
sprīþaną sprīþandz spridanaz

Find a form

Descendants

  • *sprīþan (Proto-West Germanic)
    • *sprīdan, sprīzan (Old High German)
      • sprīden, sprīten (Middle High German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary