*aihtrōną
Runic: ᚨᛁᚺᛏᚱᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈɑi̯x.trɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to beg, supplicate; to ask earnestly for something
Etymology
Uncertain. Probably related to *aikaną and *aiganą, ultimately from Proto-Indo-European *h₂eyḱ-; compare Sanskrit ईष्टे (īṣṭe) and Tocharian B aik- as root cognates (Kroonen 2013: 9; Mallory & Adams 1997: 270; Watkins 2011: s.v. aik-). The verb probably arose as a weak class 2 derivative of a lost Germanic nominal or adjectival base **aihtra-(Orel 2003: 6–7), or perhaps **aihtraz, though the formation of that base is unclear. No secure cognates are known.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | aihtrō | aihtrǭ | – |
| 2nd singular | aihtrōsi | aihtrōs | aihtrō |
| 3rd singular | aihtrōþi | aihtrō | aihtrōþau |
| 1st dual | aihtrōs | aihtrōw | – |
| 2nd dual | aihtrōþiz | aihtrōþiz | aihtrōþiz |
| 1st plural | aihtrōmaz | aihtrōm | – |
| 2nd plural | aihtrōþ | aihtrōþ | aihtrōþ |
| 3rd plural | aihtrōnþi | aihtrōn | aihtrōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | aihtrōi | – |
| 2nd singular | aihtrōsai | aihtrōsau |
| 3rd singular | aihtrōþai | aihtrōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | aihtrōnþai | aihtrōnþau |
| 2nd plural | aihtrōnþai | aihtrōnþau |
| 3rd plural | aihtrōnþai | aihtrōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | aihtrōdǭ | aihtrōdēdį̄ |
| 2nd singular | aihtrōdēz | aihtrōdēdīz |
| 3rd singular | aihtrōdē | aihtrōdēdī |
| 1st dual | aihtrōdēdū | aihtrōdēdīw |
| 2nd dual | aihtrōdēdudiz | aihtrōdēdīdiz |
| 1st plural | aihtrōdēdum | aihtrōdēdīm |
| 2nd plural | aihtrōdēdud | aihtrōdēdīd |
| 3rd plural | aihtrōdēdun | aihtrōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| aihtrōną | aihtrōndz | aihtrōdaz |
Descendants
- 𐌰𐌹𐌷𐍄𐍂𐍉𐌽 (aihtrōn) (Gothic)